کوه را مانم،بلند

که سیلاب ها می ریزد از ستیغ من

به بلندای من مرغ اندیشه را یارای پرواز نیست

 دست بریده و بی یاور

چگونه پیکار کنم

در برابر رویدادی تاریک و پر ابهام

                            صبرم باید

صبرم باید تا دیدار او

و صبر کردم با خاری در چشم و

استخوانی در گلو

امام علی (ع) ،نهج البلاغه، خطبه ی ۳

هزار تا حرف دیگه که دلم می خواد بنویسم.

ولی...

خفه شدم از این همه خودسانسوری.

یکی می گفت داره حفاظت میکنه

اين است امانتي كه بر دوش آدم سنگيني مي كند.

و اين است آن پيماني

كه در نخستين بامداد خلقت با خدا بستيم

و خلافت او را در كوير زمين تعهد كرديم

ما براي همين هبوط كرديم

واين چنين است كه به سوي او باز مي گرديم.

                               ...

چه باراني است در بيرون اين اتاق!

باران؟

ابرهاي همه يغم هاي تاريخ

يك باره بر سرم باريدن گرفته اند.

كسي نمي داند كه در چه دردي و تبي

مي سوزم و مي نويسم.

كه چرا انسان اين دانا اين پيغمبر

در تكاپوهايش:چيزي از معجزه آن سوتر

ره نبرده است به اعجاز محبت

چه دليلي دارد؟

چه دليلي دارد كه هنوز

مهرباني را نشناخته است؟

و نمي داند در يك لبخند

چه شگفتي هايي پنهان است

نويسنده:نميشناسمش!

وقتی که من (لبالب)این صبر تلخ را

با یاد وعده های تو سر می کشم (صبور)

دانم که در جهان ننشانده است دست عشق

در کام کس شرابی ازین خوشگوار تر!

در این اتاق غمگین

اما من هر نفس به مهر تو امیدوارتر!

یک روز بی گمان...!!

گر سرا پا نوش ونیش

نا گزیر

من سر تسلیم فرو می آورم به پیش

آنچه ویران می کند روح مرا

بی رحمی انسان به انسان است.

نویسنده اش را نمیشناسم.

سوسک ها رو میگم.

و باز همون عذاب وجدان همیشگی اومد سراغم با سیلی از سوالات بی جواب!

وقتی سریع دنبال سایه می گرده که خودشو قایم کنه یا وقتی داره میمیره دستو پا میزنه

از خودم متنفر می شم.

خدا از من به خشم نمیاد که مخلوقشو که دوسش داره می کشم؟

فقط به خاطر اینکه ازش خوشم نمیاد؟

فقط به خاطر یه ترس واهی؟

سوسک چه گناهی کرده که سر از اتاق من در میاره؟

من چطور به خودم اجازه میدم مخلوق بی گناه خدا رو بکشم؟

من چه قاتل بی رحمی هستم

آری کارم سخت و دردم سخت

و از هر چه شیرینی و شادی و بازی است محروم

اما...

این بس که میفهمم!

خوب است...

احمق نیستم.

دکتر شریعتی

خیلی خوب می شد که اسمتو برامون می نوشتی

قرار نیست با هم به مشکل بر بخوریم

پای ازین دایره بیرون ننهد تا باشد

تو خود ای گوهر یکدانه کجایی آخر

 کز غمت دیده ی مردم همه دریا باشد

از بن هر مژه ام آب روان است بیا

اگرت میل لب جوی و تماشا باشد

چون گل و می دمی از پرده برون آی و درا

که دگر باره ملاقات نه پیدا باشد

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری

سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد

اللهم عجل لولیک الفرج